Byłem w drodze na pogrzeb cioci. Pociąg się spóźniał. Oczywiście, że się spóźniał. PKP nie zawodzi nawet w najgorszych momentach. Siedziałem na dworcu we Wrocławiu, walizka obok, kawa w papierowym kubku. Wokół ludzie biegali, krzyczeli, gdzieś grała jakała smutna piosenka z głośników. A ja czułem się tak, jakby świat zwolnił, a wszyscy wokół przyspieszyli.
Ciocia była dla mnie jak druga matka. Gdy rodzice wyjechali za granicę, to ona brała mnie na wakacje. Uczyła gotować, zabierała do kina, kupowała pierwsze buty na obcasach (mama do tej pory nie wie, że to nie ja je wybrałam). A teraz jej nie było. I jechałam na jej pogrzeb, czując, że zostawiłam coś ważnego w domu. Może serce. Może uśmiech. Nie wiem.
Pociąg miał przyjechać za godzinę. Godzinę. W tym miejscu, na tym dworcu, w tym stanie psychicznym. Wyjęłam telefon. Miała być moja ucieczka – serial, książka, cokolwiek. Ale oczy same skierowały się na reklamę. Nie wiem, skąd się tam wzięła. Może ktoś kliknął, może algorytm. W każdym razie zobaczyłam napis: vavadfa. Z błędem? Z dwoma "a" i "f"? Literówka? Ale coś mnie zaciekawiło. Może to, że wyglądało inaczej niż wszystkie te krzykliwe kasyna. Spokojnie. Stonowanie.
Kliknęłam.
Strona otworzyła się szybko. Rejestracja zajęła może dwie minuty. Na start dostałam bonus bez depozytu – żadnych wpłat, żadnego ryzyka. Pomyślałam: „Dobra. To nie jest dzień na podejmowanie mądrych decyzji. To jest dzień na przetrwanie”. Potraktowałam to jak grę w pasjansa. Coś, co odciągnie myśli od tego, co za chwilę miało się wydarzyć.
Wybrałam automat z kwiatami. Nie wiem czemu. Może dlatego, że ciocia uwielbiała kwiaty. W jej ogródku rosły róże, piwonie, nawet te głupie stokrotki, które wszyscy wyrywali. Postawiłam niskie stawki. Bonus był mały, ale wystarczający na kilkanaście spinów. Kręcę. Nic. Kręcę. Drobna wygrana. Wciągnęło mnie to. Na chwilę zapomniałam, gdzie jestem. Zapomniałam o pociągu, o cmentarzu, o czarnej sukience w walizce.
Byłam tylko ja i te kwiaty na ekranie.
Po kwadransie bonus się skończył. Byłam może 10 złotych do przodu. Normalnie zamknęłabym stronę. Ale coś mnie tknęło. Sprawdziłam, czy zostały mi jakieś darmowe spiny. Okazało się, że tak – trzy. Z jakiejś promocji, o której nawet nie wiedziałam. Kliknęłam w pierwszy. Nic. Drugi. Nic. Trzeci. I wtedy ekran eksplodował.
Trzy złote róże. Bonusowa gra. Dostałam piętnaście darmowych spinów z mnożnikiem x4. Kręcę – mała wygrana. Kręcę – kolejna. Przy jedenastym spinie coś się zmieniło. Cały ekran wypełnił się piwoniami. Mnożnik skoczył na x30. Saldo rosło w oczach. Najpierw 500 złotych, potem 1000, potem 3000. Kiedy bonus się skończył, na koncie widniało jedenaście tysięcy złotych.
Odłożyłam telefon na ławkę. Wzięłam głęboki oddech. Wokół wciąż biegali ludzie, wciąż grała ta smutna piosenka. A ja czułam się, jakbym dostała znak. Od cioci. Że nie wszystko stracone. Że nawet w najgorszym dniu może wydarzyć się coś dobrego.
Złożyłam wniosek o wypłatę. Vavadfa przeprowadziła mnie przez proces – weryfikacja, dokumenty, potwierdzenie. Zajęło to może piętnaście minut. Dostałam informację, że pieniądze będą w ciągu 24 godzin. Przyszły w ciągu ośmiu. Zanim pociąg odjechał z Wrocławia, już miałam potwierdzenie z banku.
Nie powiedziałam nikomu na pogrzebie. Nie wypadało. „Wiesz, ciocia umarła, ale za to ja wygrałam jedenaście tysięcy w vavadfa”? Takie rzeczy zostawia się dla siebie. Siedziałam w ławce, słuchałam księdza i myślałam o tym, że ciocia na pewno by się uśmiechnęła. Nie z powodu pieniędzy. Z powodu przypadku. Z powodu tego, jak życie lubi płatać figle w najdziwniejszych momentach.
Wróciłam do domu. Pustego. Bo cioci już nie było. Ale z wygraną zrobiłam to, co ona by chciała. Kupiłam kwiaty. Nie na cmentarz – do domu. Duży bukiet róż i piwonii. Postawiłam w wazonie na stole, tam gdzie zawsze stały, gdy przyjeżdżałam do niej na weekend. I posadziłam nową stokrotkę w ogródku. Taką, jaką miała przy płocie.
Z reszty pieniędzy spłaciłam jej zaległy rachunek za prąd. Nie wiedziałam, że miała dług. Dopiero po pogrzebie przyszły listy. Zapłaciłam. Wszystko. Do złotówki. Bo tak by chciała.
A potem… potem zostałam jeszcze z tysiącem. Kupiłam sobie buty. Czarnę, skórzane, na płaskim obcasie. Takie, w których mogłam iść na cmentarz bez bólu stóp. I pomyślałam o cioci. O tym, jak zawsze mówiła: „W życiu trzeba mieć szczęście, ale trzeba też umieć je dostrzec”. Ja dostrzegłam. Na dworcu, przy spóźnionym pociągu, przy smutnej piosence. Kiedy kliknęłam w coś, co normalnie bym ominęła.
Minął miesiąc. Kwiaty w wazonie już przekwitły, ale stokrotka w ogródku rośnie. Buty mam do dziś. A ja, gdy jest mi smutno, wracam myślami do tamtego dnia. Do dworca, do vavadfa, do tych wirujących róż. I wiem, że ciocia gdzieś tam jest. I że się uśmiecha.
Nie mówię, że hazard to dobry pomysł na żałobę. Bo nie jest. Ale czasem, w najbardziej nieoczekiwanym momencie, może przynieść coś więcej niż pieniądze. Może przynieść znak. Że warto iść dalej. Że nawet po stracie można znaleźć promyk światła. Nawet jeśli ten promyk świeci z ekranu telefonu na dworcowej ławce.
Dziś czasem gram w vavadfa. Dla przypomnienia. Dla tych chwil, gdy czuję się zagubiona. Nigdy nie wpłacam więcej, niż mogę stracić. I zawsze, gdy widzę róże na ekranie, uśmiecham się do siebie. Bo wiem, że ciocia by chciała, żebym była szczęśliwa. I że czasem szczęście przychodzi w najmniej oczekiwanym miejscu. Na dworcu. Przy spóźnionym pociągu. I jednym dobrym spinie.